ชีวิตคนเราจำเป็นต้องสมบูรณ์แบบด้วยหรือ
แล้วคนเราจำเป็นต้องทำชีวิตให้มันยากขนาดนั้นหรือเปล่า
ทำไมคนเรามักมองเห็นส่วนบกพร่องของคนอื่นอยู่เสมอ
การกระทำอะไรที่ดูไม่ได้ดั่งใจของคนในครอบครัว คนใกล้ตัว เครือญาติ ถูกนำมาเป็นบทสนทนา
แม้คิดว่า ฉันคือคนที่ทำตัวได้ดีที่สุดคนหนึ่งในบรรดาเครือญาติแล้ว ก็ยังมีหัวข้อให้กลายเป็นหนึ่งในบทสนทนาประเภทนั้นได้
เพราะอะไร
การตัดสินคนอื่น
ใช่ มันง่ายที่จะตัดสินคนอื่น
แต่ชีวิตในความเป็นจริง มีถูก ผิด งั้นหรือ
แต่ไม่ว่าคนอื่นจะพูด จะคิดกันยังไง ฉันไม่สนใจหรอก
เพราะทุกสิ่งที่ฉันตัดสินใจทำ ฉันคิดมาแล้ว
และฉันรับผิดชอบตัวเอง
ใครเป็นคนกำหนดหรือว่า หลังจากที่ได้เข้าเรียนคณะนี้แล้ว ความสามารถด้านอื่นๆ จะต้องสูญสิ้น? การที่เคยเรียน ป.ตรี คณะหนึ่ง จะทำให้เรียน ป.ตรี อีกคณะหนึ่ง หรือ เรียน ป.เอก อีกคณะหนึ่ง ไม่ได้เชียวหรือ?
ถ้าลองเทียบกันดู คนเราสามารถมีงานประจำและงานอดิเรกพร้อมกันได้ ซึ่งงานอดิเรกนั้น อาจจะเป็นคนละด้านกับงานประจำ และอาจจะมีงานอดิเรกหลายอย่างก็ได้ นั่นหมายความว่า คนเราไม่จำเป็นจะต้องมีความสามารถแค่ด้านเดียว
ในสมัยกรีกโบราณ นักปรัชญายังเป็นทั้งนักกฎหมาย นักเขียน มีความรอบรู้ครอบคลุมทั้งวิทยาศาสตร์ ตรรกศาสตร์ การละคร ภาษาศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ การเมืองการปกครอง หรืออย่างในอินเดียโบราณ กวีก็มักจะเป็นนักไวยากรณ์ เป็นต้น
หรือเพราะการศึกษาสมัยนี้ กำหนดให้เลือกเรียนคณะใดคณะหนึ่ง พอจบออกมา ก็ถูกคาดหวังให้ทำงานด้านที่เรียนมาเพียงอย่างเดียว จึงทำให้ความรู้หลากหลายแขนงดูเป็นเรื่องแปลกประหลาดกระมัง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น